تبلیغات
اخبار فوتبال ایران و جهان
اخبار فوتبال ایران و جهان
تبلیغات
جستجو

نظرسنجی

شما طرفدار کدام تیم هستید؟






ساعت
صفحات جانبی
آمار بازدید
    کل بازدید:
    بازدید امروز :
    بازدید دیروز :
    بازدید این ماه :
    بازدید ماه قبل :
    تعداد نویسندگان :
    تعداد کل مطالب :
    آخرین بازدید :
    آخرین بروز رسانی :

تراکتور

گزارش ویژه درباره پدیده سال، تراکتورسازی و هوادارانش

بخش دوربین نود برنامه پرطرفدار عادل فردوسی‌پور از ابتدای لیگ تقریبا به صورت دربست در اختیار طرفداران این تیم است، عكس‌ها و فیلم‌های حاشیه این تیم، تغذیه‌كننده اصلی این برنامه است، به آنها اضافه كنید شركت فعالانه هواداران این تیم در نظرسنجی‌های اینترنتی، كامنت‌گذاری‌ها و مطالب نوشته شده، حول و حوش این تیم كه چندین و چند برابر سپاهان، قهرمان احتمالی لیگ برتر است



سایت گل - سه سال پیش، وقتی فرازكمالوند در كسوت سرمربی تیم شیرین‌فرازكرمانشاه با لباسی یكدست سفید، مقابل دیدگان هفتاد هزار نفر «تراختوری» در ورزشگاه یادگار امام(ره) مثل آب خوردن تیم قرمزپوش تبریز را برد؛ هیچكس فكرش را هم نمی‌كرد كه آن مرد منفور، دو سال بعد فرشته نجات تراكتورسازی تبریز خواهد شد و آنها بعد از یك دوری طولانی دوباره به لیگ برتر بازخواهند گشت. شاید این نخستین بار بود كه ورزشگاه یادگار، لبالب از تماشاگر شده بود و آنها نمی‌توانستند ناراحتی زائدالوصف خود را از این باخت خانگی بروز ندهند. هر چند همان روزها خیلی‌ها که ایده‌های دایی جان ناپلئونی داشتند، می گفتند كه اصلا قرار نبود كه آن روز تراكتور، برنده بازی باشد چرا كه حوادث یكسال قبل از آن بر سركاریكاتور چاپ طرفداران تمام شهرها، آذربایجان را به مدت چند هفته ملتهب كرده بود و صعود تراختور در آن برهه، مساوی بود با یك جشن بزرگ كه كسی نمی‌توانست سلامتش را تضمین كند.

البته بعدها هیچ کسی پیدا نشد كه این فرضیه را تأیید كند، اما شد آنچه نباید می‌شد و تراكتورسازی چندین سال پشت دیوار بلند لیگ برتر منتظر ماند تا بالاخره صعود كند و ورزشگاه یادگار را به جهنمی برای رقیبان تبدیل كند.



ورزشگاه یادگار امام كجاست؟

تمام تصویرهایی كه طی این مدت از طریق برنامه‌های ورزشی از حاشیه و متن این استادیوم پخش شده، هنوز نتوانسته درصد بالایی از ماهیت واقعی و مشكلات حاشیه‌ای این ورزشگاه را بنمایاند. این ورزشگاه چندین و چند كیلومتر خارج از شهر تبریز واقع شده و بین كوه‌های كوچك و بزرگ محصور شده است. از جاده كمربندی تبریز دو تا راه است كه به این ورزشگاه منتهی می‌شود؛ یكی آخر خیابان طالقانی و دیگری آخر امامیه. به عبارت دیگر فاصله ورزشگاه از كمربندی چیزی حدود ۳۰كیلومتر است كه بخاطر نداشتن فضای كافی برای پاك‌كردن خودروها،‌جماعت ورزشگاه مجبورند كه ماشین‌های خود را در طول مسیر در كنار جاده به شدت كم عرض منتهی به ورزشگاه پارك كرده و با پای پیاده ادامه راه را بپیمایند كه این امر در هنگام بازگشت هم اثرات مثبت خود را می‌نمایاند و از آنجا كه هر چه به جاده اصلی نزدیك‌تر پارك شده باشد، كمتر در ترافیك كشنده آخر بازی گیر می‌افتد. هر چند كه باید دست كم نیم ساعتی كوه‌پیمایی بكنی تا به ورزشگاه برسی، ورزشگاهی كه هنوز بعد از ده، پانزده سال كه از افتتاحش می‌گذرد از اولیه‌ترین امكانات رفاهی برای هواداران بی‌بهره است و همان وضعیت حمل‌ونقل برای پی بردن مشكلات ریز و درشت دیگرش كفایت می‌كند.



تماشای فوتبال یا یك تفریح مجردی؟

برای خیل عظیمی از طرفداران «تراختور» تماشای بازی این تیم، از یك فوتبال صرف و نتایج عادی فراتر رفته است. آنها بیشتر به چشم یك تفریح دسته جمعی مجردی به آن نگاه می‌كنند. كه با تخم‌مرغ و سیب زمینی پخته می‌توانی چندین ساعت قبل دست رفیق و دوست و آشنا و حتی بچه‌های كوچك را گرفت، زد به كوه و كمر و آخر سر، سر از استادیوم درآورد تا هم فوتبالی تماشا كرد و هم به دنبال هویت گمشده خود گشت و حتی شعارهای غیرمتعارف هم داد و خود را تخلیه كرد. این واقعیت محض است كه درصد بالایی از طرفداران، چندان به بازی فوتبال و نتایج‌اش كار ندارند و به دنبال یك تجمع بی‌خطر هستند تا وجود خود را ابراز كنند، بی‌دلیل نیست كه آنان خود را با كاتالونیا و بارسلونا مقایسه می‌كنند.



شعارهای مرسوم؛ ئیل یاتار ... طوفان یاتار

اما تیفوسی‌های «تراختور» درست روبه‌روی جایگاه می‌نشینند؛ آنها معمولا با صورت‌هایی رنگ كرده، پرچم‌هایی قرمزرنگ، طبل بزرگ و پارچه نوشته‌های بزرگ‌تر جلب توجه می‌كنند كه با فرماندهی «یوسف چوپان»،«مش عبداله» و ... به شعارهای ازلی ـ ابدی خود وفادار می‌مانند. شعارهای مانند «داغلاری سؤكر ... تراختور» (كوه‌ها را می‌كند ... تراختور)

«ئیل یاتار ... طوفان یاتار ... یاتماز تراختور بایراقی»(باد می‌خوابد ـ طوفان می‌خوابد ـ اما نمی‌خوابد پرچم تراختور) شعاری كه در برنامه معروف «نود» به كمك عادل فردوسی‌پور آمد و عادل با ادای لهجه‌دار این شعار، دست‌كم توانست وجهه خود را در بین هواداران خشمگین تراكتورسازی بهتر كند.

و البته شعار «یاشاسین آذربایجان» (زنده باد آذربایجان) كه ترجیع‌بند تمام شعارهای حاضران در ورزشگاه است. شعارهایی که امسال همه منظومه‌های نه‌چندان مؤدبانه فوتبال ایران را تحت تأثیر خود قرار داد.



تاریخچه باشگاه تراكتورسازی تبریز

این باشگاه در سال ۱۳۴۹(۱۹۷۰م) توسط كارخانه تراكتورسازی تبریز تشكیل شد و خیلی زود توانست خود را در سطح اول فوتبال ایران مطرح كند و در سال‌های ۱۳۵۵ و ۱۳۷۴ دوبار توانست به مقام نائب قهرمانی جام حذفی كشور دست یابد و تا دهه هشتاد در بالاترین و معتبرترین لیگ ایران حضور داشت كه قبل از شروع لیگ برتر به دسته پایین‌تر صعود كرد و این دوری از لیگ برتر تا سال ۸۸ طول كشید.

در طی این سال‌ها بازیكنان بزرگی در این تیم توپ زده‌اند كه می‌شود از احد شیخ‌لاری، برادران خطیبی، برادران دین‌محمدی، كریم باقری، ستار همدانی، یونس باهنر، پرویز مظلومی، عباس كارگر و ... نام برد. همچنین آدم‌های بزرگی هم بر روی نیمكت سرمربیگری این تیم نشسته‌اند كه می‌توان به فیروز كریمی، فرشاد پیوس، حمید علیدوستی، احد شیخ‌لاری، فراز كمالوند، رضا وطن‌خواه، حسن آذرنیا، محمود یاوری، ارنست میدن دورب، واسیلی گوجا و ... اشاره كرد و باید اذعان داشت كه هنوز هیچ كس نتوانسته به گردپای محبوبیت واسیلی گوجا بر روی سكوهای سیمانی باغشمال برسد. چرا كه در طی حضورش در اوایل دهه هفتاد چنان بنیان‌های سیستماتیك این باشگاه را پی‌ریزی كرد و تشخصی به آن بخشید كه بعدها هر كس كه به جایش نشست، ثمره این تلاش‌ها را دید. هر چند بعدها واسیلی حالا سالخورده، دوباره مربیگری در تبریز را هوس كرد، ولی نتوانست موفقیت‌های قبلی را تكرار كند.



چرا تراختور؟

این یك سوال اساسی است كه این روزها ذهن ورزشی‌ها را كه هیچ، حتی ذهن جامعه‌شناسان و سیاستمداران را هم به خود مشغول كرده است. همانگونه كه گفته شد تنها جذابیت‌ ورزشی فوتبال و تراختور، باعث تمام این اتفاقات خوش در حول و حوش این تیم نبود، چرا كه به گواه شاهدان تراختور تعدادی تماشاگر ثابت در استادیوم داشت و یك تعداد دیگر هم در داخل تبریز طرفدار این تیم بودند. مسأله امروز تراختور تقریباً تبدیل به یك پدیده اجتماعی شده است. این روزها ماشین دربست گرفتن و رفتن از شهرستان‌های دور و نزدیك برای تماشای بازی تراختور، تبدیل به یك فضیلت شده است و عموم آذربایجانی‌ها می‌خواهند دراین كار از همدیگر سبقت بگیرند و در استادیوم و اطراف آن هر كمكی كه از دستشان برآمد برای موفقیت سوگلی‌شان انجام دادند. به نظر می‌رسد كه این نفس جذاب عمل بوده كه موفق به این موج‌سازی گشته؛ چه بسا اگر بجای تراكتور (یا همان گرگ‌های كوهستان) ماشین‌سازی هم بود، به همان میزان مقبولیت پیدا می‌كرد. آگاهان عقیده دارند این یك تجمع مسالمت‌آمیز بی‌هزینه برای تُرك‌هاست؛ آنهایی كه كه در حوادث بعدی به هیچ عنوان داخل نشدند و خودشان را با تراختور و ماكت چند متری رنگ قرمزش مشغول كردند.



سربازان تراختور

اگر زمانی ستارخان و باقرخان سوار بر اسب كهربا با سبیل‌های تابیده عزم تهران می‌كردند و از تبریز تا پایتخت را یكسر می‌تاختند، امروز این دنی اولروم سیه چرده و جاسم كرار عراقی هستند كه بی‌كلاه و سبیل، دل‌های عاشقان فوتبال را فتح كرده‌اند و سر آن دارند كه تاج سروری فوتبال ایران را بر سر تراكتورسازان بگذارند. این موضوع هر چقدر در فوتبال حرفه‌ای امری پذیرفتنی جلوه كرده است، ولی هنوز هم كه هنوز است ‌آدم‌های قدیمی‌تر نمی‌توانند با مسأله اخیر، خیلی راحت كنار بیایند. آنها همین پانزده سال اخیر را به یاد می‌آورند كه نصف بیشتر تیم ملی زمان مایلی‌كهن را بازیكنانی تشكیل می‌دادند كه رگ و ریشه آذربایجانی داشتند ولی اینك این واقعیت تلخ حضور بسیار اندك و كم‌شمار بازیكنان بومی در تركیب این تیم چندان به مذاق تیفوسی‌های هوادار خوش نمی‌آید. اضافه بر آن در كادر مربیگری هم بجز كاظم محمودی، بقیه از مناطق دیگر كشور جذب این تیم شده‌اند. این برای تیمی كه به شدت روی هویت قومی خود پافشاری می‌كند، یك نقطه‌ضعف اساسی ا‌ست؛ هرچند كه در بین بازیكنان حاضر افرادی مثل محبی، مهرداد پولادی و جاسم كرار از محبوبیت فوق‌العاده‌ای هم برخوردار باشند. محبوبیتی كه فراز كمالوند؛ سرمربی این تیم هم تا حدودی صاحب آن است و اگر آن رفت‌و‌برگشت‌ها و آن بازی شیرین‌فراز و تراختور در سه سال پیش نبود، بیشتر و بیشتر هم می‌شد.



تراختور قهرمان لیگ برتر امسال.

شاید این سخن بیراه باشد و سپاهان و ذوب آهن با تجربه و آمادگی، هیچگاه این فرصت را به تراختور ندهند، ولی اگر با ریزبینی به قضیه نگاه كنیم، قهرمان واقعی لیگ امسال، تراكتورسازان هستند. در دنیا كمتر اتفاق می‌افتد كه تیمی از رده پایین‌تر به رده بالاتر صعود كند و این چنین بتواند خود را به عنوان نقش اول اكثر اتفاقات رخ داده جا بزند. تراكتور این روزها برای هر بازی عادی، بالای پنجاه هزار تماشاچی دارد كه این در نوع خودش شاید در جهان هم یك ركورد باشد! آنها خیلی راحت توانستند هواداران سایر تیم‌ها را هم تحت تأثیر قرار ‌دهند. این چنین می‌شود كه در بازی استقلال در ورزشگاه آزادی چهل هزار استقلالی در حالی به ورزشگاه می‌آیند كه تیم‌شان حال و روز خوبی دارد و قاعدتاً‌ در دوران قهر به سر می‌برند، ولی برای آنكه سكوهای ورزشگاه را دو دستی تحویل میهمان ندهند، رنج سفر به ورزشگاه را به جان می‌خرند.

در مسابقه SMS برنامه «نود» هر چند كه تعداد هواداران این تیم بعد از پرسپولیس و استقلال، سوم شد ولی خود این امر هم چندان خالی از لطف نیست، چرا كه در حضور سپاهان و تیم‌های خوزستان، گیلان و خراسان این همه تماشاگر داشتن فوق‌العاده كاری‌ست سترگ.

بخش دوربین نود برنامه پرطرفدار عادل فردوسی‌پور از ابتدای لیگ تقریبا به صورت دربست در اختیار طرفداران این تیم است، عكس‌ها و فیلم‌های حاشیه این تیم، تغذیه‌كننده اصلی این برنامه است، به آنها اضافه كنید شركت فعالانه هواداران این تیم در نظرسنجی‌های اینترنتی، كامنت‌گذاری‌ها و مطالب نوشته شده، حول و حوش این تیم كه چندین و چند برابر سپاهان، قهرمان احتمالی لیگ برتر است.

با این حساب قهرمان اصلی لیگ امسال همین تیم قرمزپوش است كه بعد از چند سال رخوت، شور و شادی و اشتیاق را به ورزشگاه‌ها تزریق كرد. آن هم بدون استفاده از ستاره‌های میلیاردی

 


موضوع :


نویسنده : در تاریخ یکشنبه 1 فروردین 1389      ( ) نظرات
...

برچسب نوشته ها